با خیالات شبانگاهی خود با دل خویش

و صدایی که فقط در دل اشعار من است

من و تنهایی و افکار تو و طاقت تنگ

در سکوتی که فراهم نشود جز دل شب

لب به لب پر شدم از لذت دنیای خودم

که تو باشی و من و اینهنه زیبایی محض

من به رویای وصال تو چنین مست شدم

وای از آن روزی که در آغوش تو گرم شوم

نصف دنیا پی معشوق خودم گشتم و انگار هنوز
نیمه ی دیگر دنیا جای معشوق من است

مرد بودن به چه گویی و چه دانی که چه بود،
بعد دل دادن به دلهای غريب،
دل من مرد ترین مرد جهان بود
که نشکست و گریست...